werkelozen to the max

palmboom strand benidorm kopie

Ik ben uitgenodigd om mee te doen aan een bijeenkomst voor werkzoekenden. Het zijn werkelozen to the max. Veel van de groep zijn moedeloos, sacherijnig en boos op alles en iedereen en het UWV in het bijzonder. Ze worden aan aan het werk gezet, creatief werk, om hun eigen positie op de arbeidsmarkt zelf te versterken. Er gaan massaal hakken in het zand, maar onder begeleiding van een betrokken coach breekt er na een uurtje toch wat ijs.

Het zijn bijna allemaal leeftijdsgenoten. En ik weiger er tussen te gaan zitten. Ten eerste omdat ik geen groepsmens ben, en ten tweede omdat ik niet tegen dat sacherijnige gedoe kan. En ik heb nu eenmaal een gezicht waar met grote letters op getatoeëerd staat: Stort ongegeneerd bij mij je hart uit.
Dus de 5 minuten dat ik er bij zat kreeg ik ook gelijk zo’n galbak over me heen.

Er is binnen het Bedrijf maar 1 die mag galbakken en dat is Kind 1, dat is zijn hoofdtaak hier, ik ben de dame van de moed erin. Galbakken laat ik achter in het toilet of beter nog: schud ik thuis van me af. Hoe ruk ik me ook voel, hoe bang ik soms ook ben en hoe onzeker ik ook rondloop: u ziet een sterke vrolijke (ietwat vermoeide en grijzende) vrouw door het pand sjezen die alles, maar dan ook alles doet om het u naar het zin te maken.

Dat laatste is ook weer een beetje overdreven, want er zijn grenzen aan wat ik doe, en sommige mensen kun je het niet naar het zin maken, ook al buig je dwars achterover en doe je een drie dubbele flikflak terwijl je een dienblad met lekkere hapjes balanceert op je neuspuntje.
En van die laatste soort lijken er in deze groep net even teveel te zitten, dus ik kies het hazenpad. Ik mompel iets van: te druk met de PR, blog schrijven en thee bijvullen en ga in mijn eigen deel van het Bedrijf zitten.

Ze willen allemaal een baan, ind ie groep, maar niemand wil zich inspannen of investeren in zijn eigen toekomst. Ze willen allemaal dat het ‘voor hen geregeld wordt’. Op 1 of 2 uitzonderingen na hoor, maar het gros……..
En ik ben niet van het achterover hangen. Ik had al plannen met mijzelf nog voor mijn ontslag definitief was. Ik wacht niet af, dat ligt niet in mijn aard, net zomin als dat ik wed op 1 paard, ik zet dubbel in in de hoop zo hoog mogelijk rendement uit mijn activiteiten te halen en door creatieve spreiding van kansen een zo breed mogelijke winst.
Al die mensen met de kop in het zand, of liever nog, in mijn netwerk in de hoop dat ik hun problemen oplos daar kan ik niet zo goed tegen. Van kinds af aan knok ik om te overleven. Achteroverliggen in een hangmat is niet mijn ding, aan welke exotische palmboom je hem ook knoopt.
Toen Kind 1 zei: dan vertrekken we gewoon naar het buitenland had ik na een half uur Googlen mijn kansen al boven tafel: ik kan daar dat gaan doen, of dit, of zus en misschien kan ik wel zo……

Ik zal nooit een werkeloze to the max zijn. Ik vind werkeloos zijn al ergerlijk genoeg.

Peilloos diep

licht in de tunnel

Ik kijk naar Under the Dome van Stephen King, ik las ooit het boek al dus de TV serie is voor mij slechts een bevestiging van de beelden die ik in mijn hoofd maakte. Ik vind het miraculeus, de overmidden gespleten koe, de bolling in de afdruk van de hand, de 1000-den vlinders en alle andere zaken binnen en buiten de Dome. Langzaam maar zeker weet Stephen de wereld buiten de Dome ook echt tot de buitenwereld te maken en de wereld binnen de Dome tot de realiteit van alle dag, alsof er geen buitenwereld meer is.

Ergens midden in het boek en de serie komen ze, net als de Kinderen in Narnia bij het land in kleerkast, althans, hier is het de wereld achter de locker in de junior high school.
De ondergrondse gangen leiden naar een peilloze pikzwarte diepte die alles lijkt te absorberen. Na enige onderzoek blijkt de diepte de deur te zijn naar een andere wereld: de wereld buiten de Dome.
Of is het een parallel universum?

Staand op de rand van de peilloos diep lijkende afgrond en starend in de dikke duisternis vragen inwoners van de Dome zich af of er een weg terug is, als ze er in springen (of geduwd worden). En is het werkelijk een sprong naar de vrijheid? Op de een of andere manier is de allesomvattende Dome die hun vrijheid beperkt ook hun enige bekende plek en dus vertegenwoordigd hij hen veiligheid: de veiligheid wat het kennen. De afgrond is de onveiligheid van het onbekende.

En ik vind mijzelf ironisch genoeg zakelijk gezien, op eenzelfde plek, onder mijn eigen Dome, aan de rand van de afgrond. Ja, we introduceerden bedrijf 2.0, maar geldstromen raken op. En wellicht gaan we het ook met Bedrijf 2.0 niet redden en is het verstandig om op tijd te stoppen voordat we over de rand kukelen de diepte van een faillissement in.
Kind 1 en ik rekenen na de eerste stille dagen van de septembermaand nog een kritisch de magere geldstromen door en ik kijk als azijnpisser in de inktzwarte diepte van het gat, niet wetende of er licht is aan het einde van de tunnel.

Want elke keer weer denken we: we stoppen, om dan toch weer nieuwe klanten te treffen, nieuwe projecten van de grond te tillen en door te bijten.
Toen we een jaar geleden begonnen hadden we een overlevingsadem van 3 – 6 maanden en zie waar we nu zijn? Een heel jaar verder. Maar nog steeds geven we meer geld uit dan er binnenkomt, dat is niet verandert. Wat ook niet verandert is is onze mindset, ook al zitten we soms bijna dagelijks met de handen in het haar. We ‘gaan er nog steeds voor’ die mindset zit wel goed, maar we moeten ook realistisch zijn en op tijd stoppen zonder dat we een negatieve financiële nasleep hebben die ons de kop kost.
We doen er niet meer geheimzinnig over naar belangstellenden, we melden gewoon dat we het wellicht niet gaan halen. Niet omdat we medelijden willen, maar omdat we willen dat ze weten dat de plek waar ze af en toe zitten wellicht er op een dag niet meer is.

En ondertussen staren we af en toe in die diepte, ons afvragend of de weg naar Oz wel een leuke weg is, en wel de weg is die we moeten inslaan. Want ook in Oz is het niet altijd rozengeur en maneschijn, en wat als het toch nog kantelt, wat als we toch een groei gaan zien de komende weken.
Kind 1 voorziet over een maand of drie vier, ernstige financiële problemen mits er iets verandert.
ik plak daar nog 1 maandje laatste, allerlaatste spaargeld aan vast……..en dan moeten we springen, dat diepe zwarte gat in.
of het moet in de komende maanden aantrekken, daar werken we keihard aan! Samen met een handjevol ondernemers die ons een warm hart toedragen.