Terugbladeren

terugbladeren

Het thema wat ik gebruik heet “Flat”, tot nog toe is het op de WordPress default thema’s na, het meest stabiele thema wat ik in de theme-viewer heb gevonden. Want ja, ik ben een schraalhals, ik ga niet een thema kopen als er prima gratis thema’s op de markt zijn. Alleen de laatste jaren vind ik dat er wel veel bagger in die theme-viewer staat. Het 1 negeert de helft van de vertalingen, het ander diet rare dingen met afmetingen van plaatjes, en weer een ander is raar met archief en zoeken. Ze lijken soms met touwtjes aan elkaar geknoopt en zitten rottig in elkaar en vol code-fouten.

Je ontdekt al die rarigheidjes pas vaak na een paar weken gebruik. Soms lijkt een thema prima te werken tot je opeens ontdekt dat de zoekfunctie in het mobiele thema niet werkt, of de blog-inschrijvingen het niet doen.
Ik kan me daar aan ergeren. En ik heb net te weinig verstand van HTML-code om dat dan recht te breien. Heel veel kan ik zelf, en ik doe ook bijna alles zelf, ook het wijzigen van de code. Maar wat Kind 1 bv. doet: een child-theme schrijven, daar haak ik af. Dan zoek ik wel verder naar een stabieler thema.
Dat lijk ik dus nu in ‘Flat” gevonden te hebben.

Ik heb nog nooit eerder een thema gehad wat helemaal onderaan de voorpagina het totaal aantal volgeschreven blogpagina’s laat zien. Scroll op de voorpagina maar eens naar onder…….633 pagina’s met blogjes, 2 per pagina…….dat zijn er heel veel.
En dan heb ik ook nog fors uitgedund en opgeschoond. Want ik heb honderden blogs verwijdert, van dit blog, maar ook bij verhuizingen, het eindigen van een relatie of gewoon omdat ik soms grillig ben met het sorteren van blogs.

Maar met dit thema kun je dus met 1 muisklik helemaal naar de eerste verhalen van mijn geschrijf. U komt dan bij o.a. de Droomminnaar uit, en Het Meisje.
Verhalen uit de oude doos, zullen we maar zeggen. De dagelijkse blogs zijn er al tussenuit gefilterd, export bestanden en back-ups worden veel te groot en te zwaar als je alles laat staan. Zo zijn er ook heel veel foto’s weg bij die eerste blogs. Dat alles om de snelheid van het laden van het blog een beetje er in te houden. Als je mediabibliotheek uitpuilt wordt het zo’n trage soepzooi, zo niet aan de voorkant, dan wel aan de achterkant van het blog.

Ik bladerde bij het testen van het thema dus terug, ik zocht in mijn archief op woorden als: String (1 blog) BH’s (5 blogs) Papierman (5 blogs) Wereldstad (28 pagina’s!!!) Ikea (11 blogs!), Kookwekker…..(0 blogs!??)
Nul blogs?????
Er is dus nog wel een onderwerp wat ik kan behandelen hier! Hoewel ik er geen 1 heb, misschoen is dat wel de reden waarom ik nooit de term kookwekker op mijn blog heb gebruikt.
Of zou de zoekfunctie niet goed werken?

Melancholisch

melancholisch

De regen die op mijn vrije dag in een gestage stroom uit de hemel valt benadrukt slechts onmogelijkheden en maakt mij zwaar melancholisch.
In combinatie met een protesterend lijf wat door het gesleep met meubels gisteren op het werk weer beseft dat het spieren heeft op plaatsen waar je deze niet verwacht.

We kondigden gisteren voorzichtig Het Bedrijf 2.0 aan. Als afsluiter van een week van indringende gesprekken over toekomst, dromen, succes en uitblijvende omzetgroei. Zoals een klant die week al opmerkte: je doelgroep is klein, hun markt is zo mogelijk nog kleiner, want als een opdrachtgever niet voorziet in een werkplek en hun uurtarief laag is, zullen ze niet gauw 20 euro per dag voor een werkplek uitgeven. Dat maakt je doelgroep nog kleiner en je bedrijfsruimte is heel groot!
Wij bereiken 7 maanden later dan verwacht de zorgelijke status: go or no go?
Doorgaan of sluiten?

We plannen, gezien de datum in ons huurcontract,  2 ijkpunten in in de agenda, in december en in maart 2015. En we zetten er een prognose bij en spreken de gevreesde woorden uit: als we die prognose dan niet halen, dan stoppen we.
Maar voor het zover is gaan we dus over tot Het Bedrijf 2.0. Uitbreiding van dienstverlening en transformatie tot een business point.
Ik heb een herzien bedrijfsplan geschreven, Kind 1 heeft de plattegrond ingetekend, en wij sleepten meubels rond.
Vandaar het protesterende lijf.
En het melancholische hoofd.

Want door die grauwe regen, die mijn enige vrije dag verpest, lijkt zo’n gesprek over stoppen een gesprek over falen en kapitaalvernietiging.
En door de beperking van mogelijkheden fiets ik die mindset niet even van me af, tenzij ik als een verzopen kat wil rondfietsen en dat is wel het laatste waar ik zin in heb. Door het insluipend herfstgevoel wat ik krijg als ik een vest aantrek en mij kleumend op de bank nestel, lijkt mijn eenzaamheid groter dan groots, lijkt het met neon-letters op de muur geschreven dat al mijn ex lovers een relatie hebben en ik niet. En ik mis even de kracht om mij te focussen op de 2,2 miljoen geschatte singles in dit land en ligt mijn focus veel te intens bij dat handjevol wat ‘onder de pannen is’ met een ander dan JC. En ik vergeet gemakshalve ook maar dat ik niet eens onder de pannen wilde zijn met hen. Want het zijn niet voor niets exen. Tel dat op bij het gevoel van uitzichtloosheid over mijn toekomst: geen werk, leeftijd, gebrek aan specialisme cq. opleiding, 668.000 mede werkelozen, Het Bedrijf wat we met kunstgrepen in de overlevingsmodus proberen te slepen, het feit dat ik het koud heb, er geen brood in huis is, mijn eerste gesso-project mislukt is, ik geen zin heb om mijn bed te verschonen, de vieze kattenbak die op me staat te wachten en de ditto badkamer en de wetenschap dat ik totaal geen inspiratie heb voor het avondeten vanavond……

dan heeft u wel een beetje beeld van hoe ik hier als een ware dramaqueen zit te zwelgen in zelfmedelijden, tenenkrommend zit te mindfucken en melancholisch naar die eindeloos diepe navel van me zit te staren. En me dan afvraag:

Zit er een verband tussen de diepte van je navel en de mate waarin je weg kunt zinken in dat navelstaren?

Even googlen!

 

 

 

 

geschreven op 17-8-2014