Niet goed genoeg

U kent het wellicht ook wel. Ik ken het als geen ander. Dat gevoel van ‘niet goed genoeg zijn’.
Dat je beter moet zijn, met de kop overal bovenuit, opvallen anders wordt je de gevreesde ‘grijze muis’, het zielige muurbloempje van de feestjes waar je de humor hoog houdt en opgeklopt loopt rond te hupsen om ‘erbij te horen’.

Is dat zo erg? vraag ik me af. Als je gewoon goed bent. En niet super, niet geweldig, niet beter maar gewoon goed? Waar komt die ontevredenheid met mijzelf toch vandaan?
Een artikel wat ik lees vertelt mij dat je eerst geneigd bent naar binnen te kijken als je zelfkritisch bezig gaat. Dat komt vast door je negatieve zelfbeeld en je jeugd, dat soort terminologie. Maar komt het daar wel door?
Het artikel bevestigd wat ik al een tijdje ervaar: het komt vooral van buitenaf.
Hoewel ik regelmatig mijn opvoeding en mijn jeugd de schuld geef (beugeltje, brilletje Piedro-schoentjes) moet ik me niet afsluiten voor de gifpijlen van buitenaf.
Ik laat me nog te vaak teveel leiden door wat de buitenwereld van me vindt. Door mijn opvoeding is mijn zelfbeeld afhankelijk geworden van bevestiging van buitenaf.
Als niemand opmerkt hoe goed ik het doen neig ik naar ongelukkig worden.
Veronachtzaming haalt bij mij, en wellicht bij u ook wel, mijn latente negatieve zelfbeeld naar boven en bekrachtigd het.
En dat ales is gekoppeld aan mijn zoektocht naar liefde.

Lang verhaal kort: Ik worstel met een grote warboel van plooien en aanpassen om geaccepteerd te worden en verlangen naar onvoorwaardelijke acceptatie en eigenliefde. Net als u waarschijnlijk.

Van jongs af aan leren wij mensen dat we beter kunnen. Je kunt netter schrijven vindt juf, beter je best doen vinden je ouders. Maar ook in ons volwassen leven gaat dat door: mensen die we ontmoeten, TV, internet vertellen ons dat je pas geslaagd bent in het leven als je een koophuis hebt in een goede wijk, met netjes opgevoede iPad-kinderen een nieuwe auto, lieve zorgzame vrouw/man, mooie tuin en flitsende carriere. Al het andere is een misser.

En dat alles heeft niets te maken met de kern van ons bestaan: eigenliefde.
Houden van jezelf, ook met dat vijfje op je rapport als enigste verbeterpuntje, ook met dat apothekershandschrift wat de juf de gordijnen in jaagt bij elk proefwerk, ook met dat verlangen om terug te gaan naar je wortels en alles los te laten wat de wereld om je heen je opdringt.
Eigenliefde is jezelf accepteren en aan jezelf werken. In jezelf geloven en vooruitgang boeken. Ontdek die argeloosheid weer in jezelf, je eigen transparantie, herontdek je eigen kracht onder al die media-input en leer daar mee omgaan zonder jezelf met anderen te vergelijken.

Weer even terug naar mijn persoontje:
Ik ben namelijk niet ontevreden met alles in mijzelf. Ergens diep vanbinnen leeft een ongeschonden kind waar ik trots op bent, en dat kind heeft een verlangen. Ken jij dat verlangen van dat kind?
Als fervent dagboekschrijver, weet ik van mijzelf dat ik een droom heb. Ik droom van een eenvoudiger leven.Al jaren schrijf ik: zou ik kunnen leven op minder eten, eenvoudiger eten, puurheid, minder internet, minder verzadiging, nog meer met mijn poten in de klei en mijn hoofd in de wolken?

Ik kan het. Ik bewijs het aan mijzelf. Omdat ik na jaren schrijven over dit verlangen ik het eindelijk toepas.
Het is al vele malen minder belangrijk voor mij wat anderen van mij vinden, of ze over mij kletsen, of ik wel goed genoeg ben voor hen. Ik ben wie ik ben, ik werk aan mijzelf, ik hou van mijzelf. Ik wil niet meer aan, al dan niet uitgesproken, verwachtingspatronen van een ander voldoen, ik heb dat ook niet meer nodig om mijzelf goed te voelen. Sterker nog, ik beland langzaam maar zeker in het stadium dat ik denk: als je me zo niet leuk vind, hoepel dan maar op. Want ik ga niet aan jouw ideaalbeeld tegemoet komen.

God dat heeft lang geduurd voordat ik dat wereldkundig durfde te maken: JC houdt van haarzelf. Haar eigenzinnige-zelf, haar einzelganger-zelf, haar single-zelf, haar lijvige-zelf (die gaat nog wat moeizaam), haar truttige-zelf, ze houdt van zichzelf zoals ze is geworden na een zoektocht die bijna 50 jaar geduurd heeft.

Ik kan volmondig zeggen dat ik niet langer ontevreden ben met mijzelf. Ik zie verbeterpunten, dat wel, en ik heb dromen, maar hier, nu, dit leven, met mij er in? God wat heb ik het leuk met mijzelf.

Een nieuw begin

Een gesprek met hem zet zowel hem als mij aan het denken. Hij vertelt over mijn blogs, hoe hij die ervaart. Eerder, toen ik stopte, en ook alle keren daarvoor toen ik stopte, kreeg ik mailtjes en reacties van mensen die jammer vinden en mijn blogs oprecht gaan missen. Niet alleen vanwege de inhoud, maar vooral vanwege de schrijfstijl die de inhoud maakt tot wat hij is. Ik leerde zelfs dat mijn typefouten me vergeven worden.

Toch voelde het stoppen deze keer anders. De tijd van bezinning die ik doormaak ligt daar ten grondslag aan. Deze keer kwam de wil om te stoppen uit mijzelf. Niet uit een vriendje wat zich groen en geel ergerde, of een stalker, maar het zat in mij. Mijn manier van bloggen voegde niet, ik had niets te schrijven. Ook het bloggen had een tijd van bezinning nodig.

Het privé bloggen dan hé. Zakelijk blogde ik vrolijk verder. trouwe lezers weten dat ik heel wat afblog. Al 1000 jaren. Als ik in de tijd van papyrusrollen had geleefd had ik catacomben vol met rolletjes liggen. En er zou een extra papyruskwekerij gebouwd moeten worden om mij van papier te voorzien.

In eerste instantie blogde ik gedichten.
Al snel werd het over mijn dagelijks leven waarbij het vooral ging om de waan, de gein en onzin en mensen om mij heen.
Altijd met pseudoniemen waar ik inmiddels om bekend sta. Veel van mijn trouwe lezers genoten van verhalen over Boer met Snor, de Papierman, de Chauffeur en lazen bewogen mee over mijn dagen met de Man in de Wereldstad.
Maar ook de Kudde, Kind 1 en Kind 2, de Mormels die eerder toen er nog een hond bij was ‘Het Vee’ genoemd werden, mijn eenvoudige getallenreeksen 10 is weinig en 1000 is veel, en andere bewoordingen en termen in typische JC-stijl.
Hij en ik hadden het daarover. En er ging bloed kruipen waar het niet gaan kan.

Ik heb mijzelf een abonnement gegeven op het blad Flow. Zodra het door de brievenbus kiepert verscheur ik het in stukjes voor mijn ‘moodbooks’ levendige dagboekjes gevuld met kleine paneeltjes met teksten, blingbling en plaatjes oftewel: JC in haar scrapbook fase, zullen we maar zeggen.
En af en toe lees ik een artikel. Zo ook vandaag. En bloed kroop nog verder waar het niet gaan kon.

Eerder was ik al een Engelstalig schrijfproject gestart. Omdat ik als pseudo schrijver geloof dat je alleen goed kunt schrijven als je ook de duisternis in jezelf onderzoekt. Maar hier op ‘Hallo Aarde’ en alle blog-locaties hiervoor huiverde mijn lezers van de warrigheid die deze duistere kant met zich meebrengt. Toch dwong mijn tijd van bezinning mij ook dat pad op.
Immers jezelf ontdekken kun je alleen als je ook naar de negatieve kanten kijkt. Met alleen maar Halleluja roepen over jezelf kom je geen stap verder in het leven. Dus ik wandel ook regelmatig door de krochten van mijn ziel. Trek hier en daar eens een laatje open en voila, weer zo’n idioot blog voer zwemmen in de regenton terwijl ik een tuinfeest geef.

Vanmorgen dus, ik moet bij de les blijven, ik las de half verscheurde Flow, en opeens dacht ik: de titel van mijn blog: Hallo Aarde, hoewel jaren geleden gekozen, past zo goed bij mijn huidige levensstijl.

Hallo Aarde…..wie ben jij, kan ik jou met al je vruchtbaarheid, je schatten en je wonderen ontmoeten in mijn dagelijks bestaan?
Hallo Aarde, hier ben ik: consument die wil consuminderen. Die kiest voor een leven zonder partner nadat ze gedoold heeft als een gek wijf en bijna zichzelf verloor.

Hallo Aarde, hier ik……..

En de aarde (of het universum, dat kan ook) antwoordde: Hallo JC……welkom in mijn wereld. Wil je me dan niet langer op het WWW verwaarlozen?

En ik lach en roep u lezers van dit blog toe:

IK KOCHT EEN NIEUWE VULLING VOOR MIJN PEN: ER IS WEER INKT!